7. Kişi Hikayesi

7. Kişi Hikayesi

Vedalaşıyorduk. Sırada öpmeyi bekleyen 7 kişi daha vardı. Hepsiyle kucaklaşmıştı. Kucaklaşırken gülümsemeyi de ihmal etmemişti. Ben 7.kişiydim. Herkesi öpüp sıra bana gelene kadar yedi bin asır geçmişti.

Gözlerim bulanık görüyordu. Gözyaşlarımı saklamaya çalışmaktan da yorulmuştum. Bunca zamandır gelmesinden korktuğum, her aklıma geldiğinde ağlamamak için konuyu değiştirdiğim günler geride kalmıştı. Evet şimdi sıra 6.kişiyi öpmeye gelmişti.

Altıncı kişiyle de asır süren bir kucaklaşmanın ardından sıra 7. kişi yani bendeydi. O an tüm terminal durmuştu. İnsanlar yürümüyor, konuşmuyor, el sallamıyordu. Tek hareket eden birbirine sarılmak üzere bekleyen iki bedendi. O iki beden sen ve bendik. Ayakkabı sesi. Tık tık tık.

7.kişi

Birbirine yaklaşan sen ve ben. Kollarımızı açtık. Birbirimize son kez sarıldık. Kalp atışlarımız son kez birbiri ile çarpmanın tadını çıkartıyordu. Orada saatlerce sarılabilirdik ama zaman buna izin vermiyordu.

Son Bakış

Hadi hemen bitsin kucaklaşmanız dercesine acele ettiriyordu. Sarıldık. Kokusunu çektim içime. Birbirimize yaşlı gözlerle baktık. “İyi bak kendime” dedim. Evet “kendime” dedim. Çünkü giden kendimdi.

O sırada bir Sezen Aksu çaldı kulağıma… Aman aman yandım aman, kurşun gibi izler, son bakıştaki o gözler kaldı aklımda…

https://www.youtube.com/watch?v=Lb1kLt9blD4

O, otobüse bindi. Otobüsün kapıları kapandı. Bavul kapağı kapandı. Sen oturacağın yere yerleştin. Ben senin yerleşmeni bekledim.

El salladım sana. Otobüs yavaş yavaş uzaklaştı terminalden. Önce geri geri gitti. Sonra topladı kendini dümdüz ilerlemeye başladı. “Keşke” dedim o an içimden; “ben de bu otobüs gibi kendini toparlayıp dümdüz gidebilseydim.”

Evet bir otobüsün bile hayata karşı dimdik duruşu vardı.

Az önce susan, yürümeyen, hareket etmeyen tüm insanlar hareket etmeye, konuşmaya, yürümeye başladı.

Konuşmalar çoğaldı. Bütün şehir onun gidişini unutmuştu. Herkesin hayatı normalleşmişti.

Ben ve diğer altı kişi birbirimize baktık. 6 kişi sıradan hayatlarına devam etmek üzere yola çıktı. Yedinci kişi olan şahsım; terminalde nereye gideceğini bilmeyen bir halde bekledim. Önce ileri doğru yürüdüm. Sonra geriye yürüdüm. 

Gidecek yerim yoktu. Gidecek yerim kendini düzeltebilen bir otobüsün koltuklarındaydı.

Gidecek yerim az önce gitmişti.

Please follow and like us:

One thought on “7. Kişi Hikayesi

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Wordpress Social Share Plugin powered by Ultimatelysocial
Twitter
Instagram
%d blogcu bunu beğendi: